បណ្ឌិត គិន ភា៖ «យើងគួរងាកចេញពីការជជែកត្រឹមតែរឿងពហិការ ហើយងាកមកធ្វើចលនាគាំទ្រផលិតផលជាតិវិញ»
សង្គ្រាមឈ្លានពានរបស់សៀមមកលើអធិបតេយ្យនិងបូរណភាពទឹកដីខ្មែរ បានបន្សល់ទុកនូវរបួសដួងចិត្តយ៉ាងជ្រៅសម្រាប់ប្រជាជាតិយើង។ ចរន្តពហិការផលិតផលសៀមដែលបានផ្ទុះឡើង កើតចេញពីកំហឹងនិងការឈឺចាប់ដែលមិនអាចពណ៌នាបាន នៅពេលឃើញចោរឈ្លានពានប្លន់យកទឹកដី ស្រែចម្ការ បំផ្លិចបំផ្លាញផ្ទះសម្បែង និងលួចប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិខ្មែរតាមអំពើចិត្ត។
សកម្មភាពរបស់ទាហានសៀមឈ្លានពាន ដែលប្រើលួសបន្លានិងទូកុងតឺន័ររាប់រយមកហ៊ុមព័ទ្ធទឹកដីខ្មែរ សាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ លេណដ្ឋានយោធា និងរូបសំណាកសាសនានានា ដើម្បីបំភាន់ភ្នែកពិភពលោកថាជាទឹកដីស្របច្បាប់របស់ខ្លួន គឺជាទង្វើឈ្លានពានដ៏ព្រៃផ្សៃមកលើបូរណភាពទឹកដីខ្មែរយើង ដែលមិនអាចទទួលយកបានជាដាច់ខាត។
សម្រាប់កងទ័ពខ្មែរយើងដែលឈរជើងការពារមាតុភូមិ ពួកគេសម្លឹងមើលទង្វើទាំងនេះដោយក្តីឈឺចាប់បំផុត បេះដូងស្ទើរស្រក់ឈាម។ ចំណែកឯពលរដ្ឋដែលរងគ្រោះផ្ទាល់វិញ គឺឈឺចាប់ដូចគេយកកាំបិតចាក់ទម្លុះទ្រូង ទឹកភ្នែកដែលស្រក់រហូតដល់រីងស្ងួត ព្រោះតែផ្ទះសម្បែងដែលខំសាងសង់ស្ទើរពេញមួយជីវិតត្រូវបានបំផ្លាញត្រឹមមួយប៉ព្រិកភ្នែក ហើយទ្រព្យសម្បត្តិត្រូវចោរឈ្លានពានលួចប្លន់យកអស់។ អ្វីដែលកាន់តែឈឺចាប់និងអាម៉ាស់បំផុតនោះ គឺមរតកដូនតាដែលបុព្វបុរសបានបូជាសាច់ស្រស់ឈាមស្រស់ការពារ ត្រូវបានសត្រូវរំលោភបំពានទាំងភ្នែកស្រស់។
ក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យសោកស្តាយបំផុតជាងនេះទៀតនោះ គឺការចងចាំដ៏ខ្លីរបស់បងប្អូនពលរដ្ឋយើងមួយចំនួន។ ឈាមរបស់កងទ័ពយើងដែលពលីនៅលើសមរភូមិមិនទាន់ទាំងស្ងួតផង មនសិការនៃការឈឺចាប់ហាក់រសាយបាត់បន្តិចម្តងៗ។ ផលិតផលរបស់សត្រូវឈ្លានពានបានវិលត្រឡប់មកលើទីផ្សារ និងចូលទៅក្នុងផ្ទះបាយខ្មែរវិញហាក់ដូចគ្មានអ្វីកើតឡើង។ នេះសរបញ្ជាក់ថា បើនៅតែមានអ្នកទិញ ពិតជាមានអ្នកលក់ ហើយវាបង្កើតសំណួរដ៏គួរឱ្យឈឺចាប់មួយថា តើខ្មែរពិតជាមិនអាចរស់បាន បើគ្មានផលិតផលសត្រូវឈ្លានពានមែនឬ?
ប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនលើកឡើងដោយភាពអស់សង្ឃឹមថា ដរាបណាស្រុកយើងមិនអាចផលិតផលិតផលក្នុងស្រុកដែលមានគុណភាព សុវត្ថិភាព និងតម្លៃសមរម្យទេ គឺពហិការផលិតផលចោរឈ្លានពានពិតជាមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ពួកគាត់ត្អូញត្អែរថា យើងប្រើប្រាស់ផលិតផលគេរាប់ទសវត្សរ៍មកហើយ បើចង់ឱ្យឈប់ភ្លាម ប្រហែលជាលំបាក បញ្ហាគឺថា តើយើងមានផលិតផលជំនួសគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅ? មានសំណួរដ៏ជូរចត់បានសួរថា តាំងពីក្រោយសង្គ្រាមឈ្លានពានរបស់សៀមឆ្នាំ២០០៨មក តើយើងបានផលិតអ្វីខ្លះជារបស់ខ្លួនឯង?
ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតលើកឡើងថា រាស្ត្រសាមញ្ញមិនមែនជាអ្នករកស៊ីជាមួយសៀមទេ ហើយក៏មិនមែនជាអ្នកនៅពីក្រោយការនាំទំនិញសៀមចូលដែរ, សូមកុំមកបន្ទោសរាស្ត្រសាមញ្ញ បើចង់ពហិការ គួរធ្វើពីលើចុះក្រោមដូចជាបោសសម្អាតផ្ទះដូច្នោះដែរ។
ជាការណ៍ពិតណាស់ រឿងពហិការនេះមិនមែនត្រឹមតែជាអារម្មណ៍ឆេះឆួលមួយឆាវនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាផែនការនិងយុទ្ធសាស្ត្រជាតិច្បាស់លាស់និងយូរអង្វែង។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការធ្វើពហិការអាចជោគជ័យទៅបានយ៉ាងហោចណាស់ត្រូវមានកត្តាពីរទៀត គឺឧត្តមគតិបុគ្គលនិងផលិតផលជំនួស។
ដូច្នេះ យើងគួរងាកចេញពីការជជែកត្រឹមតែរឿងពហិការ ហើយងាកមកធ្វើចលនាគាំទ្រផលិតផលជាតិវិញ។ ផលិតផលជាតិ គឺជាអត្តសញ្ញាណនិងមោទនភាពជាតិ។ ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យទ្រឹស្តីនេះក្លាយជាការពិត វាទាមទារនូវខ្សែច្រវាក់ផលិតកម្មមួយដែលរឹងមាំ គឺរដ្ឋត្រូវតែជាអ្នកបង្កលក្ខណៈងាយស្រួល ផ្តល់ការគាំទ្រ និងលើកទឹកចិត្តដល់សហគ្រិនក្នុងស្រុកតាមរយៈគោលនយោបាយពន្ធដារនិងបច្ចេកទេស។ ចំណែកឯធុរជន ត្រូវផលិតដោយមនសិការជាតិដោយផ្តោតលើគុណភាព សុវត្ថិភាព និងតម្លៃប្រកួតប្រជែង ជាជាងការកេងចំណេញហួសហេតុ ក្រោមរូបភាពយកផលិតផលបរទេសមកបិទស្លាកថាផលិតផលក្នុងស្រុកឬទង្វើមិនស្មោះត្រង់ដទៃទៀត។ ដោយឡែក ពលរដ្ឋត្រូវមានឧត្តមគតិជាតិនិយម ដោយសុខចិត្តប្រើប្រាស់ផលិតផលខ្លួនឯងទោះបីជាថ្លៃជាងបន្តិចបន្តួចឬគុណភាពនៅអន់ជាងគេបន្តិចបន្តួច ដើម្បីជួយជំរុញសេដ្ឋកិច្ចជាតិ។
សរុបមក ភាពរឹងមាំនៃសេដ្ឋកិច្ចជាតិមិនអាចពឹងផ្អែកលើមនោសញ្ចេតនាត្រឹមមួយគ្រាៗនោះទេ។ វាទាមទារឱ្យមានផែនការនិងយុទ្ធសាស្ត្រជាតិច្បាស់លាស់និងយូរអង្វែង និងជាដំណើរការអន្តរអាស្រ័យប្រកបដោយមនសិការនិងឧត្តមគតិជាតិដ៏ខ្ពស់បំផុតរវាងរដ្ឋ ធុរជន និងពលរដ្ឋ ក្រោមដំបូលមហាគ្រួសារខ្មែរតែមួយ។ បើចង់ឱ្យសត្រូវឈ្លានពានកោតញញើត យើងត្រូវចាប់ផ្តើមពីការធ្វើឱ្យខ្លួនឯងរឹងមាំជាមុនសិន ចាប់ផ្តើមពីការឈប់ប្រើប្រាស់ផលិតផលសត្រូវឈ្លានពាន ដែលគេយកប្រាក់ចំណេញនោះ ទៅទិញគ្រាប់កាំភ្លើងមកបាញ់ក្បាលយើងវិញ៕
ដោយ៖ បណ្ឌិត គិន ភា ១៥ មេសា ២០២៦
