បទវិភាគ៖អ្វីដែលប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកត្រូវការបំផុត មិនមែនជាចេតនាអាក្រក់នោះទេ តែគឺជាទឹកចិត្តស្មោះត្រង់
ពីថ្ងៃទី ២៨ ដល់ថ្ងៃទី ២៩ ខែកញ្ញា តាមម៉ោងក្នុងតំបន់ កិច្ចប្រជុំកំពូលរវាងសហរដ្ឋអាមេរិកនិងប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកលើកដំបូងបានបើកធ្វើនៅក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ។ លោក ចូ បៃដិន ប្រធានាធិបតីអាមេរិកបានអះអាងថា គោលបំណងនៃកិច្ចប្រជុំកំពូលលើកនេះ គឺដើម្បីធ្វើឱ្យស៊ីជម្រៅនូវទំនាក់ទំនងរវាងសហរដ្ឋអាមេរិកនិងប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ហើយបានប្រកាសថា នឹងផ្តល់ជំនួយបន្ថែមលើសពី ៨ រយ ១០ លានដុល្លារអាមេរិកដល់ប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ក្នុងន័យពង្រឹងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការលើវិស័យឆ្លើយតបនឹងបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុនិងសេដ្ឋកិច្ចផ្នែកសមុទ្រជាដើម ។ ប្រព័ន្ធសារព័ត៌មានអាល្លឺម៉ង់បានវាយតម្លៃថា ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនបានត្រៀមរៀបចំកម្រាលព្រំក្រហមនិងប្រាក់ដុល្លារអាមេរិកសម្រាប់មេដឹកនាំនៃប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកដើម្បី”ទប់ទល់នឹងកម្លាំងឥទ្ធិពលរបស់ចិនដែលបានកើនឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃនៅតំបន់មហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក” ។
ប្រសិនបើអាមេរិកចង់ជួយប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកទទួលបានការអភិវឌ្ឍដោយចិត្តស្មោះ នោះ គួរតែធ្វើឱ្យបានល្អនូវរឿងយ៉ាងហោចណាស់ចំនួន ៤ ។
ទីមួយ ជំនួយដែលអាមេរិកបានសន្យាត្រូវទម្លាក់ពិតប្រាកដ ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ សហរដ្ឋអាមេរិកបានអួតអាងថា ខ្លួនបានផ្តល់ជំនួយជាប្រាក់ដ៏ច្រើនសន្ធឹកដល់មជ្ឈិមបូព៌ា អាមេរិកឡាទីននិងអាស៊ានជាដើម ប៉ុន្តែយោងតាមលទ្ធផលនៃការស៊ើបអង្កេតរបស់ស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធបានបង្ហាញថា តាមពិតទៅ បា្រក់ទុនដែលបានយកមកប្រើប្រាស់ គឺមានកម្រិតណាស់ ។
ទីពីរ ទាក់ទិននឹងការឆ្លើយតបនឹងបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ អាមេរិកចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តតាមពាក្យសន្យារបស់ខ្លួនយ៉ាងដាច់ខាត ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ដោយសារអាកាសធាតុសកលឡើងកម្តៅនិងការឡើងខ្ពស់នៃនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ បានជាប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីខ្យល់ព្យុះសង្ឃរានិងរលកស៊ូណាមិ ហើយប្រទេសខ្លះសឹងតែប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ដែលត្រូវទឹកសមុទ្រលិចទៀតផង ។
ដោយសារហេតុនេះ មេដឹកនាំនៃប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកបានបង្ហាញជាសាធារណៈជាច្រើនលើកថា អ្វីដែលពួកគេយកចិត្តទុកដាក់មិនមែនជាភូមិសាស្ត្រនយោបាយនោះទេ តែគឺជាបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ ។
យ៉ាងណាមិញ ទោះបីជាក្នុងនាមជាប្រទេសរីកលូតលាស់ជាងគេនៅលើពិភពលោកក៏ដោយ ក៏ប៉ុន្តែអាមេរិកបែរជាទទួលបរាជ័យក្នុងការឆ្លើយតបនឹងបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុ ។ ក្នុងនាមជាប្រទេសបញ្ចេញឧស្ម័នពីផ្ទះកញ្ចក់ធំជាងគេនៅលើពិភពលោក គិតរហូតដល់បច្ចុប្បន្ននេះ អាមេរិកនៅមិនទាន់អនុវត្តតាមពាក្យសន្យារបស់ខ្លួនដែលបានធ្វើឡើងក្នុងមហាសន្និបាតអាកាសធាតុក្រុង Copenhagen កាលពីឆ្នាំ ២០០៩ នៅឡើយទេ ។
ព្រមពេលជាមួយគ្នានេះ សហរដ្ឋអាមេរិកត្រូវចាត់ប្រតិបតិ្តការយ៉ាងប្រាកដប្រជាក្នុងបញ្ហាការពារនិងថែរក្សាបរិវេណសមុទ្រ ។ ប្រទេសជប៉ុនដែលជារដ្ឋសមាជិកនៃ”ដៃគូនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហិ្វកពណ៌ខៀវ” (ហៅកាត់PBP)មិនអើពើនឹងការប្រឆាំងជាសកល ចចេសអនុវត្តផែនការបង្ហូរទឹកសំណល់នុយគ្លេអ៊ែរទៅក្នុងសមុទ្រ អាមេរិកបែរជាបណ្តែតបណ្តោយនិងយល់ព្រមដោយលួចលាក់ចំពោះទង្វើបែបនេះ ។ ក្នុងមហាសនិ្នបាតអង្គការសហប្រជាជាតិលើកទី ៧៧ ដែលបានបិទបញ្ចប់នាពេលថ្មីៗកន្លងទៅនេះ លោក David W.Panuelo ប្រធានាធិបតីមីក្រូនេស៊ីបានថ្កោលទោសចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុនស្តីពីការបង្ហូរទឹកសំណល់នុយគ្លេអ៊ែរទៅក្នុងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ។ នេះជាសំឡេងពិតប្រាកដរបស់ប្រជាជននៃប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក ។
សូមបញ្ជាក់ថា ប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកសុទ្ធតែជាប្រទេសឯករាជ្យដែលមានអធិបតេយ្យភាព តែមិនមែនជា”ទីធ្លាខាងក្រោយ”របស់អ្នកណានោះឡើយ ។ បើសិនជាអាមេរិកពិតជាធ្វើតាមពាក្យសំដីរបស់ខ្លួនដែលថា ចង់ជួយប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកទទួលបានការអភិវឌ្ឍ នោះ គួរតែអនុវត្តតាមពាក្យសន្យាយ៉ាងដាច់ខាត ធ្វើកិច្ចសហប្រតិបតិ្តការដែលមានសមភាពនិងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយប្រទេសកោះទាំងនេះព្រមនិងគោរពសិទ្ធិនិងផលប្រយោជន៍របស់ប្រទេសកោះទាំងនេះក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយក្រៅប្រទេសដោយឯករាជ្យម្ចាស់ការ តែមិនមែនគិតតែកលល្បិចផ្នែកភូមិសាស្ត្រនយោបាយនិងអមលក្ខខណ្ឌនយោបាយគ្រប់បែបយ៉ាងនោះឡើយ ។អ្វីដែលប្រទេសកោះនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកត្រូវការបំផុត មិនមែនជាចេតនាអាក្រក់នោះទេ តែគឺជាចិត្តស្មោះត្រង់ ៕
