ប្រជាជនអ៊ុយក្រែនដែលបានភៀសខ្លួនចេញពីសង្រ្គាមប្រឈមមុខនឹងការបញ្ចប់ជម្រកបណ្តោះអាសន្នរបស់សហរដ្ឋអាមេរិក
សហរដ្ឋអាមេរិក÷នៅពេលដែលមន្រ្តីអាមេរិកនៅព្រំដែនអាមេរិក-ម៉ិកស៊ិកបានបោះត្រាលិខិតឆ្លងដែនអ៊ុយក្រែនរបស់ Mariia និងកូនស្រីរបស់នាងកាលពីខែមេសាហើយបានផ្តល់ការអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេស្នាក់នៅរយៈពេលមួយឆ្នាំនាងគិតថានាងនឹងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែ។
ឥឡូវនេះ ជាមួយនឹងឆ្នាំនោះជិតមកដល់ ហើយសង្រ្គាមដែលបណ្តាលឱ្យពួកគេភៀសខ្លួននៅតែផ្ទុះឡើង ការអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេស្នាក់នៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាការលើកលែងទោសមនុស្សធម៌ ត្រូវបានកំណត់នឹងផុតកំណត់នៅថ្ងៃទី ២៣ ខែមេសា។
Mariia ដែលបាននិយាយតាមរយៈអ្នកបកប្រែ និងបានសុំឱ្យប្រើតែឈ្មោះដំបូងរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ ជុំវិញការព្រួយបារម្ភថាការនិយាយជាសាធារណៈនឹងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ករណីអន្តោប្រវេសន៍របស់ពួកគេថា “ពាក្យថា “ព្រួយបារម្ភ” មិនបានចាប់យកអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងមានអារម្មណ៍នោះទេ។”នេះជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យខ្លាច ជាចម្បងដោយសារតែកូនស្រីខ្ញុំ និងអនាគតកូនស្រីខ្ញុំ”។យោងតាមភ្នាក់ងារតាំងលំនៅថ្មី បានឱ្យដឹងថា ស្ត្រីអាយុ ៤៦ ឆ្នាំ និងកូនស្រីរបស់គាត់ ដែលមានអាយុ ១៣ ឆ្នាំ ស្ថិតក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ុយក្រែន ២០,០០០ នាក់ ក្នុងស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានេះ។ភាគច្រើនបានមកដល់សហរដ្ឋអាមេរិកនៅព្រំដែនភាគខាងត្បូងរបស់ខ្លួន បន្ទាប់ពីបានភៀសខ្លួនទៅកាន់ប្រទេសម៉ិកស៊ិក ជាកន្លែងដែលមានភាពងាយស្រួល និងលឿនជាងមុនក្នុងការទទួលបានទិដ្ឋាការចូលប្រទេសក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានខែដំបូងបន្ទាប់ពីការលុកលុយរបស់រុស្ស៊ីលើអ៊ុយក្រែន។ការលើកលែងទោសរបស់ Mariia ត្រូវបានចងភ្ជាប់ជាមួយនឹងលិខិតអនុញ្ញាតការងាររបស់នាង ដែលអាចឱ្យនាងរកប្រាក់ចំណូលបានក្នុងនាមជាមេដោះ និងធ្វើឱ្យនាងមានសិទ្ធិទទួលបានតែមអាហារ និងជំនួយសាធារណៈផ្សេងទៀត។ស្វាមីរបស់នាងបានជិះយន្តហោះទៅសហរដ្ឋអាមេរិកដើម្បីចូលរួមជាមួយពួកគេក្នុងខែកក្កដា ហើយបានទទួលការដោះលែងមនុស្សធម៌រយៈពេលពីរឆ្នាំ។
រដ្ឋបាលលោក Biden បានអោយដឹងថា ខ្លួនកំពុងធ្វើការជួសជុល ប៉ុន្តែរហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទាន់មានការណែនាំជាផ្លូវការអំពីអ្វីដែលអ៊ុយក្រែនគួរធ្វើនោះទេ នេះបើយោងតាមអ្នកតស៊ូមតិជួយអ៊ុយក្រែន។ ក្រសួងសន្តិសុខមាតុភូមិមិនបានឆ្លើយតបនឹងសំណើសុំការអត្ថាធិប្បាយទេ។សហព័ន្ធជ្វីហ្វនៃអាមេរិកខាងជើង ដែលផ្តល់ការគាំទ្រដល់ទីភ្នាក់ងារដែលជួយគ្រួសាររបស់ Mariia ទទួលបានដំណោះស្រាយ គឺស្ថិតក្នុងចំណោមអង្គការដែលបានសរសេរទៅរដ្ឋបាល Biden ដើម្បីបន្តការលើកលែងទោសមនុស្សធម៌ឡើងវិញយ៉ាងឆាប់រហ័សសម្រាប់ជនជាតិអ៊ុយក្រែន។Krish O’Mara Vignarajah នាយកប្រតិបត្តិនៃសេវាអន្តោប្រវេសន៍ និងជនភៀសខ្លួន Lutheran បាននិយាយថា មនុស្សកំពុងរើបម្រាស់ដើម្បីស្វែងរកអ្វីដែលត្រូវធ្វើ។ជម្រើសមួយគឺត្រូវដាក់ពាក្យសុំសិទ្ធិជ្រកកោន ប៉ុន្តែសង្រ្គាមមិនចាំបាច់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នរណាម្នាក់នោះទេ។អ្នកស្រីបាននិយាយថា “សូម្បីតែដំណោះស្រាយរយៈពេលខ្លីដូចជាការបន្ថែមការលើកលែងទោសជាបុគ្គលក៏មិនច្បាស់លាស់ដែរ ដោយសារមិនមានការណែនាំឯកសណ្ឋាន ដែលនាំឱ្យមានការពន្យារពេល និងការភាន់ច្រឡំ”។លោក O’Mara Vignarajah បាននិយាយថា ប្រជាជនអ៊ុយក្រែនមួយចំនួនបានពិចារណាត្រឡប់ទៅច្រកព្រំដែនសហរដ្ឋអាមេរិកវិញ ដែលពួកគេចូលដើម្បីសុំការពន្យារពេល ប៉ុន្តែការសម្រេចនេះទុកអោយនៅចំពោះនាយកកំពង់ផែ លោក O’Mara Vignarajah បាននិយាយថា។អ្នកតស៊ូមតិបាននិយាយថា វាក៏អាចមានតម្លៃថ្លៃក្នុងការធ្វើដំណើរ និងត្រូវការពេលសម្រាកពីការងារ។មន្ត្រីមួយចំនួនត្រូវបានប្រាប់ដោយមន្ត្រីឱ្យសរសេរនៅផ្នែកខាងលើនៃទម្រង់បែបបទលើកលែងទោសរបស់រដ្ឋាភិបាល “Re-parole” ចាប់តាំងពីមិនមានជម្រើសក្នុងការត្រួតពិនិត្យសម្រាប់ការពន្យារនេះបើយោងតាមអ្នកតស៊ូមតិ។
O’Mara Vignarajah បានអោយដឹងថា “វាបង្ហាញពីរបៀបដែលដំណើរការអាដហុកគឺ” ។ “សំណើទាំងនេះច្រើនតែមិនមានចម្លើយ ឬត្រូវបានផ្ទេរទៅឱ្យភ្នាក់ងារផ្សេងៗ ហើយដោយសារតែមិនមានដំណើរការច្បាស់លាស់ក្នុងរបៀបដោះស្រាយ ពេលខ្លះពួកគេត្រូវបានបដិសេធ”។រដ្ឋាភិបាលបានងាកទៅរកការលើកលែងទោសមនុស្សធម៌ ជាការដោះស្រាយភ្លាមៗ ដើម្បីដោះស្រាយការធ្លាក់ចេញពីវិបត្តិពិភពលោកជាច្រើនដែលបានកើតឡើង ខណៈដែលប្រព័ន្ធជនភៀសខ្លួនរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដែលត្រូវបានរុះរើដោយរដ្ឋបាលមុនកំពុងត្រូវបានសាងសង់ឡើង។ ឥឡូវនេះក្រុមជាច្រើនកំពុងប្រឈមមុខនឹងការអនុញ្ញាតឱ្យបន្តស្នាក់នៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកដែលផុតកំណត់នៅប៉ុន្មានខែខាងមុខនេះ រួមទាំងជនជាតិអាហ្វហ្គានីស្ថានរាប់ម៉ឺននាក់ផងដែរ។Meredith Owen នៃ Church World Service បាននិយាយថា “ការលើកលែងទោសមនុស្សធម៌គឺមិនដែលមានន័យថាត្រូវពឹងផ្អែកខ្លាំងលើការចំណាយនៃការតាំងទីលំនៅថ្មីរបស់ជនភៀសខ្លួន ឬការការពារសិទ្ធិជ្រកកោននោះទេ” ។Liliia Lukianchuk ម្តាយជនជាតិអ៊ុយក្រែនដែលមានកូនបួននាក់បានដាក់ពាក្យសុំសិទ្ធិជ្រកកោនដោយមានជំនួយពីសេវាសង្គម Lutheran ប៉ុន្តែនាងនិងស្វាមីរបស់នាងមិនទាន់ទទួលបានចម្លើយទេ។ការលើកលែងទោសរបស់ពួកគេផុតកំណត់នៅថ្ងៃទី ១៦ ខែមេសា ហើយវាត្រូវបានភ្ជាប់ទៅនឹងការងារមេកានិករបស់ប្តីនាងនៅ Jacksonville រដ្ឋ Florida ជាកន្លែងដែលពួកគេរស់នៅ។ នាងបារម្ភថា ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានគេបញ្ជូនមកវិញ នោះកូនប្រុសអាយុ ១៧ ឆ្នាំរបស់នាងនឹងត្រូវបញ្ចប់នៅជួរមុខក្នុងនាមជាមនុស្សរឹងមាំជាង។នាងបាននិយាយតាមរយៈអ្នកបកប្រែថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំមានការព្រួយបារម្ភ ព្រោះសេណារីយ៉ូដែលអាក្រក់បំផុតនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅអ៊ុយក្រែនវិញ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវតែរឹងមាំសម្រាប់គ្រួសាររបស់ខ្ញុំ»។Mariia និងកូនស្រីបានមកដល់ព្រំដែនអាមេរិក-ម៉ិកស៊ិក បន្ទាប់ពីព្យាយាមតាំងទីលំនៅក្នុងប្រទេសចំនួនបួនផ្សេងគ្នា។ បន្ទាត់នៅព្រំដែនប៉ូឡូញវែងពេក។នៅប្រទេសហុងគ្រី ពួកគេអាចរកបន្ទប់សណ្ឋាគារបានតែមួយយប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយត្រូវបានអ្នកស្រុកប្រាប់ថា រដ្ឋាភិបាលមិនពេញចិត្តក្នុងការទទួលភ្ញៀវអ៊ុយក្រែនទេ។ពួកគេបានបន្តទៅប្រទេសបែលហ្ស៊ិក ជាកន្លែងដែលជនជាតិអ៊ុយក្រែនជាច្រើនបានមកដល់ ប៉ុន្តែសាលាក្នុងស្រុកមិនមានកន្លែងសម្រាប់កូនស្រីរបស់គាត់ទេ។បន្ទាប់មកនៅប្រទេសអេស្បាញ ពួកគេត្រូវបានគេប្រាប់ថាវាពិបាកក្នុងការស្វែងរកការងារ និងអាផាតមិន។ នោះហើយជាពេលដែល Mariia សម្រេចចិត្តទៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយត្រូវបានប្រាប់ម៉ិកស៊ិកថាជាមធ្យោបាយដ៏ល្អបំផុត។
សេវាកម្មគ្រួសារជ្វីហ្វនៃហ្គ្រីនវិចបានជួយនាងក្នុងការស្វែងរកការងារធ្វើ ចុះឈ្មោះកូនស្រីរបស់នាងនៅសាលា និងបានតាំងទីលំនៅនៅ Greenwich រដ្ឋ Connecticut ។
Mariia បាននិយាយថាទើបតែនាងនិងកូនស្រីចាប់ផ្ដើមមានសង្ឃឹមក្នុងការសាងជីវិតឡើងវិញ។”និយាយឱ្យត្រង់ទៅ ប្រាំខែដំបូង ភ្នែករបស់ខ្ញុំបានបិទ។គោលដៅចម្បងរបស់ខ្ញុំគឺគ្រាន់តែធ្វើឱ្យប្រាកដថាកូនរបស់ខ្ញុំមិនអីទេ ធ្វើឱ្យនាងស្ងប់ចិត្ត និងធានាឱ្យនាងឡើងវិញថានាងមានសុវត្ថិភាព»។Tania Priatka នៃសេវាកម្មគ្រួសារជ្វីហ្វបាននិយាយថាគ្រួសាររបស់ Mariia កំពុងធ្វើការជាមួយមេធាវីដែលបានណែនាំពួកគេឱ្យរង់ចាំការណែនាំពីរដ្ឋាភិបាល។ ប្រសិនបើរឿងនេះមិនកើតឡើងឆាប់ៗនេះទេ ពួកគេមានគម្រោងទៅព្រលានយន្តហោះដែលនៅជិតបំផុត ហើយសុំឱ្យមន្ត្រីគយ និងការពារព្រំដែននៅទីនោះជួយ។សម្រាប់ពេលនេះ Mariia ព្យាយាមនៅមានសង្ឃឹម ប៉ុន្តែត្រូវតស៊ូនៅពេលដែលកូនស្រីរបស់នាងសួរថាតើនឹងមានអ្វីកើតឡើង។
“ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាបាត់បង់។ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹម។ Mariia និយាយទាំងសំឡេងញ័រពេលនាងរំជួលចិត្ត។ “ក្នុងនាមជាម្ដាយ ខ្ញុំគួរតែអាចផ្តល់ចម្លើយដល់កូនថាគាត់នឹងបានជាល្អ ហើយគាត់នឹងមានសុវត្ថិភាព”។
