ប៉េកាំង៖ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មានចិនស៊ិនហួ បានចុះផ្សាយនៅថ្ងៃទី២៦ ខែឧសភានេះថា ក្រុមប្រទេសទាំង៧ (G៧) ដឹកនាំដោយសហរដ្ឋអាមេរិក បានបញ្ចប់ការជួបជុំរយៈពេល៣ថ្ងៃរបស់ខ្លួន កាលពីថ្ងៃអាទិត្យ នៅទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា ប្រទេសជប៉ុន។នៅក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ប្លុកនេះបានប្រញាប់ប្រញាល់ចេញកាលពីថ្ងៃសៅរ៍ មេដឹកនាំ G៧ បាននិយាយថា ពួកគេមិនមែន “ផ្តាច់ចេញ” ពីប្រទេសចិនទេ ប៉ុន្តែ “បោះបង់ចោលហានិភ័យ” ជំនួសវិញ។ពាក្យដែលបានបង្កើតយ៉ាងល្អិតល្អន់ ដែលពីមុនត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយសម្ព័ន្ធមិត្តអឺរ៉ុបរបស់អាមេរិកនៅក្នុងគោលនយោបាយចិនរបស់ពួកគេ ហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានជ្រើសរើសដោយមន្ត្រីសហរដ្ឋអាមេរិក អាចស្តាប់ទៅស្រាលជាងមុន។ប៉ុន្តែដូចដែលអ្នកសង្ស័យជាច្រើនបានលាតត្រដាង ភាពអរិភាពនៅតែមាននៅឡើយ។
វោហាសាស្ត្របំបែកបំបាក់ដ៏រុងរឿងបានកើតឡើងនៅពេលដែលក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនកំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចជាច្រើននៅផ្ទះ ចាប់ពីការខកខានរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកដែលអាចកើតមានខ្ពស់លើបំណុលរហូតដល់ភាពចលាចលផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុដែលកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងដោយការដំឡើងការប្រាក់ដែលមានបញ្ហា និងការដួលរលំភ្លាមៗនៃធនាគារមួយចំនួន។
ការផ្តាច់ខ្លួនជាមួយនឹងទីផ្សារដែលមានសក្តានុពល និងសកម្មបំផុតរបស់ពិភពលោកគឺមិនសមហេតុផល និងមិនអាចទ្រាំទ្របានសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនអាមេរិក។ជាមួយនឹងផលិតផលចិនដែលមានតម្លៃសមរម្យ ពួកគេអាចជៀសវាងវិបត្តិជីវភាពកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ។តួលេខក៏បានប្រាប់ដែរថា ការផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយប្រទេសចិនគឺផ្ទុយពីនិន្នាការនេះ។យោងតាមទិន្នន័យដែលបានចេញផ្សាយដោយការិយាល័យវិភាគសេដ្ឋកិច្ចអាមេរិកនៅក្នុងខែកុម្ភៈ បានឱ្យដឹងថា ពាណិជ្ជកម្មទំនិញរវាងសហរដ្ឋអាមេរិក និងចិនបានឈានដល់កំណត់ត្រាថ្មីមួយចំនួន ៦៩០.៦ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិកក្នុងឆ្នាំ ២០២២។ក្នុងកាលៈទេសៈបែបនេះ ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនបានព្យាយាមកែសម្ផស្សនូវវោហាសាស្ត្រដែលបំបែកខ្លួនដោយធ្វើឱ្យវាអាចទទួលយកបានកាន់តែច្រើនចំពោះសាធារណជនអាមេរិក ជាពិសេសក្រុមហ៊ុនអាមេរិក។ការផ្លាស់ប្តូរភាសាបែបនេះដោយរដ្ឋបាលសហរដ្ឋអាមេរិកក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីផ្នត់គំនិតខុសប្លែកពីគេដែរ។ ខណៈពេលដែលវាត្រូវការកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរបស់ប្រទេសចិនក្នុងវិស័យមួយចំនួន ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនចង់បន្តការទប់ស្កាត់របស់ខ្លួនប្រឆាំងនឹងវា។ជាងនេះទៅទៀត ពាក្យម៉ូដថ្មីតំណាងឱ្យកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងជាថ្មីរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ដើម្បីផ្គាប់ចិត្តសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន។ អត្ថបទមួយដែលបានចេញផ្សាយដោយ Politico បានព្រមានថា ប្រសិនបើការផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងទៅឆ្ងាយពេក វានឹងមិនត្រឹមតែអូសបន្លាយសេដ្ឋកិច្ចអាមេរិកប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជំរុញឱ្យសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន ចាកចេញផងដែរ។
ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះ សូម្បីតែមិត្តជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនក៏បានចោទសួរអំពីគោលនយោបាយអរិភាពរបស់អាមេរិកចំពោះប្រទេសចិន។ ប្រធានាធិបតីបារាំង លោក Emmanuel Macron បាននិយាយថា សហភាពអឺរ៉ុប និងចិនគួរតែធ្វើការរួមគ្នា ដើម្បីជៀសវាង “ការបំបែក និងបំបែកខ្សែសង្វាក់” ។របាយការណ៍ស្រាវជ្រាវនាពេលថ្មីៗនេះដោយអ្នកគិតរបស់អូទ្រីសបានប៉ាន់ប្រមាណថា ប្រសិនបើផ្តាច់ចេញពីប្រទេសចិន នោះប្រទេសអាឡឺម៉ង់នឹងឃើញ GDP របស់ខ្លួនធ្លាក់ចុះ ២ ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ ដែលស្មើនឹងការខាតបង់ចំនួន ៦០ ពាន់លានអឺរ៉ូ (ប្រហែល ៦៥ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក)។តាមរយៈការបំប្លែងការនិទានរឿងដ៏ឃោឃៅរបស់ខ្លួនទៅជាសម្លេងបន្ទន់ សហរដ្ឋអាមេរិកមានគោលបំណងដោះស្រាយការមិនចុះសម្រុងជាមួយសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន។ការផ្លាស់ប្តូរពាក្យមិនមានន័យថាមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងសកម្មភាពនោះទេ។ សរុបមក ការដកហានិភ័យគឺស្ទើរតែមិនខុសពីការផ្ដាច់។
ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនបាននឹងកំពុងបង្កើនការឡោមព័ទ្ធប្រទេសចិនក្នុងវិស័យបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ និងផ្នែកផ្សេងៗទៀត។ការផ្លាស់ប្តូរថ្មីៗរួមមានការជំរុញវិក័យប័ត្រប្រកួតប្រជែងរបស់ប្រទេសចិន ២.០ ដល់ការពិភាក្សាដ៏ក្តៅគគុកលើអ្វីដែលហៅថាខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ធន់ទ្រាំនៃ semiconductors នៅកិច្ចប្រជុំកំពូល G៧ និងពីការតស៊ូមតិ “មិត្តរួមការងារ” ដើម្បីរឹតបន្តឹងការវិនិយោគរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកនៅក្នុងប្រទេសចិន។តាមទស្សនៈរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន និងសម្ព័ន្ធមិត្តមួយចំនួន ហានិភ័យដែលពួកគេប្រឈមមុខគឺត្រូវបានជំរុញដោយប្រទេសចិន ហើយមានតែការទប់ស្កាត់ប្រទេសចិនប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេអាចលុបបំបាត់ពួកគេ។ចិត្តគំនិតគួរឱ្យអស់សំណើចបែបនេះបង្កើតហានិភ័យពិតប្រាកដសម្រាប់ពិភពលោក។
ថ្មីៗនេះ ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន និងរដ្ឋធានីលោកខាងលិចមួយចំនួនបានធ្វើឱ្យខូចដល់ច្បាប់អន្តរជាតិ ញុះញង់ឱ្យមានការប្រឆាំងខាងមនោគមវិជ្ជា ចូលរួមក្នុងការប្រឈមមុខដាក់គ្នាក្នុងប្លុក រំលោភលើទីតាំងផ្តាច់មុខនៃរូបិយប័ណ្ណរបស់ពួកគេ ដើម្បីដាក់យុត្តាធិការយូរអង្វែង និងការដាក់ទណ្ឌកម្មឯកតោភាគីប្រឆាំងនឹងប្រទេសដទៃទៀត ហើយបាននាំចេញអតិផរណា និងវិបត្តិហិរញ្ញវត្ថុរបស់ពួកគេផ្ទាល់។សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ទីក្រុងវ៉ាស៊ីនតោន ប្រហែលជាគិតថា ពួកគេទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីការដើរតាមអាមេរិក ដើម្បីទប់ស្កាត់ប្រទេសចិនប៉ុន្តែសហរដ្ឋអាមេរិកកំពុងបម្រើខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់ ដែលសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួនបានក្លាយទៅជា “អ្នកសមគំនិតពាក់កណ្តាល និងជាជនរងគ្រោះពាក់កណ្តាល”។ឧទាហរណ៍ថ្មីៗគឺច្បាប់កាត់បន្ថយអតិផរណារបស់សហរដ្ឋអាមេរិក។ការផ្តល់ការលើកទឹកចិត្តពណ៌បៃតង និងការបន្ធូរបន្ថយពន្ធសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនដែលផលិតនៅសហរដ្ឋអាមេរិក ទង្វើនេះបានធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អឺរ៉ុបយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដោយមានក្រុមហ៊ុនអឺរ៉ុបជាច្រើនបានល្បួងឱ្យផ្លាស់ប្តូរទីតាំងទៅសហរដ្ឋអាមេរិក។
បើប្រៀបធៀបជាមួយសហរដ្ឋអាមេរិក ប្រទេសចិនបាននាំមកនូវឱកាស កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងស្ថិរភាពពិភពលោក។យោងតាមរដ្ឋបាលទូទៅនៃគយ ពាណិជ្ជកម្មទំនិញសរុបរបស់ប្រទេសចិនបានឈានដល់កំណត់ត្រា ៤២.០៧ ពាន់ពាន់លានយន់ (៦.២ ពាន់ពាន់លានដុល្លារ) ក្នុងឆ្នាំ ២០២២ កើនឡើង ៧.៧ ភាគរយពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ដោយឈរនៅលំដាប់កំពូលលើពិភពលោករយៈពេល ៦ ឆ្នាំជាប់ៗគ្នា។ប្រទេសចិនគឺជាដៃគូពាណិជ្ជកម្មដ៏សំខាន់នៃជាង ១៤០ ប្រទេស និងតំបន់។មូលនិធិរូបិយវត្ថុអន្តរជាតិបានព្យាករណ៍ថាការរួមចំណែករបស់ប្រទេសចិនចំពោះកំណើនសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកនឹងឈរលើសពីមួយភាគបីនៅឆ្នាំនេះ។ច្បាស់ណាស់ អ្វីដែលហៅថា de-risking គឺគ្រាន់តែជាលេសមួយទៀតដែលប្រឌិតដោយក្រុងវ៉ាស៊ីនតោនដើម្បីទប់ស្កាត់ចិន។តាមរយៈការលេងហ្គេមពាក្យ សហរដ្ឋអាមេរិកកំពុងធ្វើឱ្យការអភិវឌ្ឍន៍មនុស្សជាតិស្ថិតក្នុងហានិភ័យ។ វ៉ាស៊ីនតោនត្រូវតែដឹងថាការដើរបន្ថែមទៀតតាមផ្លូវនេះគឺគ្រោះថ្នាក់។
ប្រភពព័ត៌មានៈXinhua
ប្រែសំរួលដោយៈកញ្ញា យ៉េន សុវណ្ណារ៉ា
