ប៉េកាំង៖ ប្រទេសចិនកាលពីថ្ងៃសុក្រ បានចេញផ្សាយបញ្ជីនៃការរកឃើញផ្នែកបុរាណវិទ្យាកំពូលទាំង១០ ប្រចាំឆ្នាំ២០២៣។
ការរកឃើញនេះគ្របដណ្តប់លើតំបន់ថ្នាក់ខេត្តផ្សេងៗរួមមាន Shandong, Fujian, Anhui, Hubei, Henan និង Shaanxi។ ដានចាស់បំផុតត្រលប់ទៅសម័យកាល Paleolithic។
លោក Guan Qiang អនុប្រធានរដ្ឋបាលបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌ជាតិបានឲ្យដឹងថា គម្រោងដែលបានចុះបញ្ជីតំណាងឱ្យចំណុចកំពូលនៃសមិទ្ធិផលបុរាណវិទ្យាពីឆ្នាំមុន។
លោក Guan Qiang បានបន្តថា វិវរណៈខាងបុរាណវត្ថុទាំងនេះបម្រើជាសក្ខីភាពដ៏រស់រវើកចំពោះកេរ្តិ៍ដំណែលដែលស្ថិតស្ថេរ និងអរិយធម៌ដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃប្រជាជាតិចិន។ លោក Guan បានគូសបញ្ជាក់អំពីតួនាទីរបស់ពួកគេក្នុងការពង្រឹងទំនុកចិត្តជាតិ។
ក្នុងចំណោមរបកគំហើញបុរាណវិទ្យាកំពូលថ្មីៗដែលបានធ្វើឡើងក្នុងឆ្នាំ២០២៣ ជាច្រើនបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីដំណើរការអភិវឌ្ឍន៍ និងការផ្លាស់ប្តូរអន្តរសង្គមនៅទូទាំងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រទេសចិន។
ការលិចកប៉ាល់លេខ១ និងលេខ២ នៅជិតជម្រាលទ្វីបភាគពាយ័ព្យនៃសមុទ្រចិនខាងត្បូង ទាំងពីរត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អ ហើយវត្ថុបុរាណមួយចំនួនធំដែលត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជារាជវង្ស Ming (១៣៦៨-១៦៤៤) ត្រូវបានគេរកឃើញនៅទីតាំងទាំងពីរ។
របកគំហើញនេះមិនត្រឹមតែជារបកគំហើញដ៏សំខាន់សម្រាប់បុរាណវិទ្យានៅសមុទ្រជ្រៅរបស់ប្រទេសចិនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជារបកគំហើញបុរាណវិទ្យាអន្តរជាតិសំខាន់ៗផងដែរ។
ពួកគេបង្ហាញពីការពិតដែលថាប្រជាជនចិនបានអភិវឌ្ឍ ប្រើប្រាស់ និងធ្វើដំណើរទៅ និងមកពីសមុទ្រចិនខាងត្បូងនៅពេលនោះ ហើយបម្រើជាភស្តុតាងនៃការផ្លាស់ប្តូរពាណិជ្ជកម្ម និងវប្បធម៌របស់ប្រទេសចិននៅលើផ្លូវសូត្រសមុទ្រ។
លោក Chen Xingcan នាយកវិទ្យាស្ថានបុរាណវិទ្យា ក្រោមបណ្ឌិត្យសភាវិទ្យាសាស្ត្រសង្គមចិន បានឲ្យដឹងថា ការរកឃើញនៃទីតាំងទាំងនេះបានផ្តល់នូវមូលដ្ឋានដ៏សំខាន់មួយ ដែលយើងអាចយល់អំពីការបង្កើត និងការអភិវឌ្ឍនៃប្រទេសដែលមានសាមគ្គីភាព ពហុជាតិសាសន៍ និង ពួកគេបានរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ដល់ការយល់ដឹងរបស់យើងអំពីទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសចិន និងលោកខាងលិច។
ទីតាំងសារីរិកធាតុ Mopanshan នៅខេត្ត Anhui ភាគខាងកើតប្រទេសចិន មានទីតាំងនៅកន្លែងដែលវប្បធម៌ត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយ និងផ្លាស់ប្តូររវាងបូព៌ា និងខាងលិចក្នុងសម័យបុរាណ ក៏ដូចជារវាងភាគខាងត្បូង និងខាងជើង។
អ្នកជំនាញបានឲ្យដឹងថា ទីតាំងសារីរិកធាតុមានលក្ខណៈធម្មតាក្នុងការសិក្សាអំពីការវិវត្តន៍វប្បធម៌នៅកណ្តាល និងខាងក្រោមនៃទន្លេយ៉ាងសេ។
ជាពិសេស វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកសិក្សាដែលសិក្សាពីរបៀបដែលសង្គមបុរេប្រវត្តិកាន់តែស្មុគស្មាញ និងអរិយធម៌នៅក្នុងតំបន់ និងរបៀបដែលអរិយធម៌ចិនបានវិវត្តទៅជាពហុនិយម និងរួមបញ្ចូលនៅភាគខាងត្បូងនៃខេត្តអានហ៊ុយ។
របកគំហើញបុរាណវិទ្យាមួយចំនួនដែលត្រូវបានបង្ហាញគឺមានសារៈសំខាន់ចំពោះការសិក្សាអំពីប្រព័ន្ធរក្សាទឹក ប៉សឺឡែន និងពិធីសាសនានានារបស់ប្រទេសចិន ដែលទាក់ទងនឹងស្ថាបត្យកម្ម នេះបើយោងតាមអ្នកជំនាញ។
យកការរកឃើញឆ្នាំ២០២៣ នៃប្រព័ន្ធធារាសាស្រ្តដីស្រែចំការ និងការបំផ្លាញរចនាសម្ព័ន្ធអភិរក្សទឹកនៅឯកន្លែងផ្ទុកសារីរិកធាតុ Qujialing ក្នុងខេត្ត Hubei ភាគកណ្តាលប្រទេសចិនជាឧទាហរណ៍មួយ។ គេជឿថាសំណង់ទាំងនោះត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីទប់ទល់នឹងគ្រោះរាំងស្ងួត ស្តុកទឹក ចែកចាយទឹកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ និងស្រោចស្រពលើដីស្រែចម្ការ។
នោះមានន័យថា មនុស្សបុរេប្រវត្តិបានផ្លាស់ប្តូរទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយធនធានទឹកពីការការពារអកម្ម ទៅជាការគ្រប់គ្រង និងការប្រើប្រាស់សកម្ម។
ទីតាំងសារីរិកធាតុ Qujialing មានអាយុកាលចន្លោះពី ៥,៩០០ ទៅ ៤,២០០ឆ្នាំ ហើយជាកន្លែងផ្ទុកសារីរិកធាតុ Neolithic ដ៏សំខាន់។
