KALYNIVSKE, អ៊ុយក្រែន÷នៅពេលដែលពេលយប់នៅក្នុងភូមិរបស់ Tatiana Trofimenko នៅភាគខាងត្បូងអ៊ុយក្រែន នាងបានចាក់ប្រេងផ្កាឈូករ័ត្នដែលក្រុមផ្តល់ជំនួយឱ្យនាងចូលទៅក្នុងពាងមួយ ហើយបិទវាជាមួយនឹងគម្របដែលបំពាក់ដោយភ្លើង។ការប្រកួតមួយភ្លែត ហើយទៀនធ្វើត្រូវបានភ្លឺ។Trofimenko អាយុ ៦៨ ឆ្នាំបានអោយដឹងថា “នេះគឺជាអគ្គិសនីរបស់យើង” ។
វាមានរយៈពេលជាង ១១ សប្តាហ៍ហើយចាប់តាំងពីកងកម្លាំងអ៊ុយក្រែនបានវាយដណ្តើមយកភូមិរបស់នាងក្នុងខេត្ត Kherson មកវិញពីការកាន់កាប់របស់រុស្ស៊ី។ ប៉ុន្តែការរំដោះមិនបានបន្ថយការលំបាកសម្រាប់អ្នកស្រុក Kalynivske ទាំងអ្នកដែលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ និងអ្នកដែលមិនដែលចាកចេញឡើយ។នៅក្នុងកំពូលនៃរដូវរងា តំបន់ដាច់ស្រយាលមិនឆ្ងាយពីជួរមុខសកម្មមួយ មិនមានថាមពល ឬទឹកទេ។
កងកម្លាំងរុស្ស៊ីបានដកខ្លួនចេញពីផ្នែកខាងលិចនៃទន្លេ Dnieper ដែលបំបែកខេត្តនេះ ប៉ុន្តែនៅតែគ្រប់គ្រងផ្នែកខាងកើត។ភ្លើងឆេះឥតឈប់ឈរពីចម្ងាយតែប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្រោះថ្នាក់នៃគ្រាប់មីនដែលនៅសេសសល់បានធ្វើឱ្យប្រជាជនអ៊ុយក្រែនជាច្រើនភ័យខ្លាចខ្លាំងពេកក្នុងការចេញដំណើរនោះ បានធ្វើឱ្យមានសុបិនធម្មតាជាសុបិនដ៏កម្រមួយ ហើយបានធ្វើឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះជ័យជម្នះជាយុទ្ធសាស្ត្ររបស់យោធារបស់ពួកគេ។យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកស្រុកបានវិលត្រលប់ទៅកាន់ Kalynivske វិញបន្តិចម្តងៗ ដោយចូលចិត្តរស់នៅដោយគ្មានសេវាមូលដ្ឋាន ពឹងផ្អែកលើជំនួយមនុស្សធម៌ និងស្ថិតក្រោមការគំរាមកំហែងនៃការទម្លាក់គ្រាប់បែកឥតឈប់ឈរ ជាងមនុស្សផ្លាស់ទីលំនៅនៅកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងប្រទេសរបស់ពួកគេ។ពួកគេនិយាយថា ការស្នាក់នៅគឺជាទង្វើនៃការផ្គើនប្រឆាំងនឹងការវាយប្រហាររបស់រុស្ស៊ីដោយឥតឈប់ឈរ ដែលមានបំណងធ្វើឱ្យតំបន់នេះមិនអាចរស់នៅបាន។ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាវា” Trofimenko និយាយ។លោកបន្តថា៖ «ពីមុនមិនមានមនុស្សនៅតាមផ្លូវទេ។ពួកគេទទេ។មនុស្សខ្លះបានជម្លៀសចេញ ខ្លះលាក់ខ្លួននៅក្នុងផ្ទះ»។នាងនិយាយថា៖ «ពេលអ្នកចេញទៅតាមផ្លូវឥឡូវនេះ អ្នកឃើញមនុស្សសប្បាយចិត្តដើរលេង»។សារព័ត៌មាន Associated Press បានតាមដានក្បួនរថយន្តជំនួយមនុស្សធម៌របស់អង្គការសហប្រជាជាតិចូលទៅក្នុងភូមិកាលពីថ្ងៃសៅរ៍ នៅពេលដែលភួយ ចង្កៀងពន្លឺព្រះអាទិត្យ កន្ត្រក ក្រណាត់គ្រែ និងសម្លៀកបំពាក់កក់ក្តៅត្រូវបានបញ្ជូនទៅឃ្លាំងក្នុងស្រុកនៃមជ្ឈមណ្ឌលចែកចាយមួយ។
កងកម្លាំងរុស្ស៊ីបានដណ្តើមយកខេត្ត Kherson នៅដើមដំបូងនៃសង្រ្គាម។ ភាគច្រើននៃអ្នកស្រុកជិត ១,០០០ នាក់នៅ Kalynivske នៅតែរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេពេញមួយការកាន់កាប់នេះ។ ភាគច្រើនមានភាពផុយស្រួយ ឬឈឺពេកមិនអាចចាកចេញបាន អ្នកផ្សេងទៀតមិនមានមធ្យោបាយដើម្បីគេចខ្លួនទេ។Gennadiy Shaposhnikov ដេកលើសាឡុងក្នុងបន្ទប់ងងឹត ចានដាក់នៅជាប់គាត់។មហារីកដំណាក់កាលធ្ងន់ធ្ងររបស់លោកយាយអាយុ ៨៣ ឆ្នាំមានការឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់ដែលគាត់ពិបាកនិយាយ។ពេលបាយអបានបំផ្លាញខាងក្រោយផ្ទះរបស់គាត់ អ្នកជិតខាងបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅសង្គ្រោះគាត់ ហើយយកក្រណាត់រុំ។ពួកគេនៅតែមកជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីប្រាកដថាគាត់ត្រូវបានចុក និងមើលថែ។
“ទៅម្តងទៀត ឆាប់ៗនេះ” គឺជាអ្វីដែលគាត់អាចប្រមូលដើម្បីនិយាយទៅកាន់ពួកគេ។
Oleksandra Hryhoryna អាយុ ៧៥ ឆ្នាំបានផ្លាស់ទីលំនៅជាមួយអ្នកជិតខាងនៅពេលដែលកាំជ្រួចបានបំផ្លិចបំផ្លាញផ្ទះតូចរបស់នាងនៅជិតកណ្តាលភូមិ។រូបរាងទន់ខ្សោយរបស់នាងដើរទៅលើសំបកគ្រាប់ដែលចំណាយអស់ និងគ្រាប់ដែលគ្របមុខផ្ទះរបស់នាង។ នាងខំប្រឹងឡើងលើគំនរឥដ្ឋ ដែលសល់ពីជណ្តើរ នាំទៅដល់ទ្វារខាងមុខរបស់នាង។នាងបានមកមជ្ឈមណ្ឌលចែកចាយជំនួយ ដោយទាញកង់របស់នាង ហើយទុកជាមួយថង់ដែលពោរពេញដោយអាហារសំណប៉ាហាំង ដែលជាប្រភពអាហារចម្បងរបស់នាងសព្វថ្ងៃនេះ។Hryhoryna ពន្យល់ថា ប៉ុន្តែវាជាកង្វះអគ្គិសនី ដែលជាបញ្ហាចម្បង។នាងនិយាយថា៖ «យើងកំពុងប្រើទៀនធ្វើដោយដៃជាមួយនឹងប្រេង ហើយរស់នៅបែបនោះ»។ផ្លូវធំដែលនាំទៅដល់ផ្ទះរបស់នាងគឺពោរពេញទៅដោយសំណល់នៃសង្រ្គាម សារមន្ទីរដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៃអ្វីដែលមាន និងអ្វីដែលគ្រប់គ្នានៅទីនេះសង្ឃឹមថានឹងមិនត្រឡប់មកវិញឡើយ។ រថក្រោះរុស្ស៊ីដែលត្រូវបំផ្លាញច្រែះចោលនៅវាលស្រែ។កាំជ្រួចប្រឆាំងរថក្រោះរាងស៊ីឡាំងបញ្ចេញពន្លឺ ដែលបង្កប់ក្នុងបំណះស្មៅ។ ម្តងម្កាល មានគ្រាប់បែកចង្កោមចូលមកផែនដី។ផ្លាកសញ្ញាពណ៌ក្រហមភ្លឺចែងចាំងដោយលលាដ៍ក្បាលព្រមានអ្នកធ្វើដំណើរកុំឲ្យចូលជិតពេក។
ជនជាតិរុស្សីបានទុកប្រអប់គ្រាប់រំសេវ លេណដ្ឋាន និងតង់ដែលគ្របដណ្ដប់ដោយក្រណាត់កំឡុងពេលការដកថយយ៉ាងលឿនរបស់ពួកគេ។អាវធំមួយ ហើយនៅចម្ងាយប៉ុន្មានគីឡូម៉ែត្រ ខោទ្រនាប់បុរសព្យួរនៅលើមែកឈើទទេ។ហើយជាមួយនឹងជនជាតិរុស្សីធ្វើការវាយប្រហារជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីយកឈ្នះដីដែលបានបាត់បង់នៅ Kherson នោះវាជួនកាលពិបាកសម្រាប់អ្នកស្រុកភេរវជនក្នុងអារម្មណ៍ហាក់ដូចជាកម្លាំងកាន់កាប់ដែលមិនធ្លាប់ចាកចេញ។Trofimenko បានអោយដឹងថា”ខ្ញុំខ្លាចណាស់។”សូម្បីតែពេលខ្លះខ្ញុំកំពុងស្រែក។ខ្ញុំភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ហើយខ្ញុំបារម្ភពីការបាញ់ផ្លោងម្តងទៀត ហើយសម្រាប់ការប្រយុទ្ធគ្នានឹងចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។នេះជារឿងដ៏អាក្រក់បំផុតដែលមានស្រាប់»។
ភាពអត់ឃ្លានដែលរងទុក្ខនៅក្នុងភូមិត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងទូទាំង Kherson ពីទីរួមខេត្តដែលមានឈ្មោះដូចគ្នាទៅក្រុមតារានៃភូមិដែលបែងចែកដោយដីស្រែចំការដែលនៅជុំវិញវា។ កងទ័ពអ៊ុយក្រែនបានដណ្តើមយកមកវិញនូវទឹកដីភាគខាងលិចនៃទន្លេ Dnieper ក្នុងខែវិច្ឆិកា បន្ទាប់ពីការវាយលុកដ៏ធំដែលនាំទៅដល់ការដកកងទ័ពរុស្ស៊ី ដោយសាទរថាជាជ័យជម្នះដ៏ធំបំផុតមួយរបស់អ៊ុយក្រែននៃសង្គ្រាមដែលឥឡូវនេះនៅក្នុងខែទី ១២ របស់ខ្លួន។អង្គការសហប្រជាជាតិបានបង្កើនជំនួយ ដោយគាំទ្របុគ្គលចំនួន ១៣៣,០០០ នៅ Kherson ជាមួយនឹងជំនួយជាសាច់ប្រាក់ និង ១៥០,០០០ ជាអាហារ។អ្នកភូមិជាច្រើននៅ Kalynivske បានអោយដឹងថា ជំនួយអាហារគឺជាហេតុផលតែមួយគត់ដែលពួកគេមានអាហារបរិភោគ។“បញ្ហាប្រឈមដ៏ធំបំផុតមួយ គឺមនុស្សដែលនៅទីនោះ គឺជាអ្នកដែលងាយរងគ្រោះបំផុត។ភាគច្រើនគឺជាមនុស្សចាស់ មនុស្សជាច្រើនដែលមានពិការភាពប្រភេទមួយចំនួន មនុស្សដែលមិនអាចចាកចេញពីតំបន់នោះ ហើយពិតជាពឹងផ្អែកលើអង្គការជំនួយ និងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋានដែលកំពុងធ្វើការពេញម៉ោង»។ សម្រាប់ការសម្របសម្រួលកិច្ចការមនុស្សធម៌។
ការវាយលុកគឺថេរ។ក្រសួងការពារជាតិអ៊ុយក្រែនរាយការណ៍នៅជិតឧបទ្ទវហេតុប្រចាំថ្ងៃនៃការបាញ់ផ្លោងនៅក្នុងទីក្រុង Kherson និងភូមិជុំវិញ រួមទាំងការវាយប្រហារដោយគ្រាប់រ៉ុក្កែត កាំភ្លើងធំ និងកាំភ្លើងត្បាល់។ភាគច្រើនធ្លាក់នៅជិតច្រាំងទន្លេដែលនៅជិតខ្សែបន្ទាត់ខាងមុខ ប៉ុន្តែនោះមិនមានន័យថាអ្នកដែលរស់នៅឆ្ងាយមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពជាងនោះទេ។ កាលពីថ្ងៃសុក្រ កាំជ្រួចមួយបានធ្លាក់នៅក្នុងភូមិ Kochubeivka ភាគខាងជើងនៃ Kalynivske ដោយបានសម្លាប់មនុស្សម្នាក់។
Abreu បានថ្លែងថា “Kherson បានគ្រប់គ្រងដើម្បីបន្តសេវាកម្មសំខាន់ៗភាគច្រើនឡើងវិញ ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺអរិភាពនៅតែបន្តបង្កើតបញ្ហាប្រឈមដើម្បីធានាថាពួកវាមាននិរន្តរភាព” Abreu និយាយ។“ចាប់តាំងពីខែធ្នូមក វាកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ចំនួននៃការវាយប្រហារ និងអរិភាពនៅទីនោះមានតែកើនឡើងប៉ុណ្ណោះ»។បើគ្មានអគ្គិសនី វាគ្មានមធ្យោបាយដើម្បីបូមទឹកផឹកតាមបំពង់នោះទេ។អ្នកស្រុកត្អូញត្អែរថា មានមនុស្សជាច្រើនតម្រង់ជួរដើម្បីយកទឹកអណ្តូង ប៉ុន្តែត្រូវការច្រើនដើម្បីបំពេញមុខងារប្រចាំថ្ងៃ។ដើម្បីរក្សាភាពកក់ក្តៅ ចំណីជាច្រើននៅជុំវិញភូមិសម្រាប់អុស ដែលជាកិច្ចការដែលបង្ហាញពីគ្រោះថ្នាក់ក្រោយការកាន់កាប់។មនុស្សគ្រប់គ្នានៅ Kalynivske ដឹងពីរឿងរ៉ាវរបស់ Nina Zvarech ។នាងបានទៅរកអុសក្នុងព្រៃក្បែរនោះ ហើយត្រូវស្លាប់ពេលនាងដើរជាន់មីន។សពនាងដេកនៅទីនោះជាងមួយខែ ដោយសារសាច់ញាតិរបស់នាងខ្លាចមិនហ៊ានទៅរក ។
